Котяра Брайтон

ДДТ

Thu, 05 Nov 2009 21:46:31 GMT

Только что пришёл с концерта ДДТ . Слов нет ...
Рад за Шевчука , рад за группу . Новые песни , новое звучание и однозначно они всё ещё растут .

Фотографировал в основном Юпитером 37А . Китовый не добивает , а этот даже очень не плох оказался . Если фотографии интересуют , то отметьтесь в коментах . Завтра ещё выложу .

Борьба с гриппом.

Tue, 03 Nov 2009 21:54:37 GMT

Еду домой посидев в замечательной компании под плов и пущанскую самогонку. Какой нафиг грипп ? Будьте здоровы !

Усилитель

Sat, 24 Oct 2009 20:10:58 GMT

Привет всем .Попал мне в руки такой вот раритет . Очень хотелось бы запустить , но надо найти схему . Кто знает от чего это усилок ? Где скачать схему ?

Thu, 22 Oct 2009 19:44:53 GMT

Кто считает , что радиолюбители не дети , тот пусть посмотрит как здоровые дядьки пускают слюни и тянут ручонки к таким вот штучкам :)

Коты

Mon, 19 Oct 2009 15:00:32 GMT

Всем любителям котов и кошек - смотреть . А если вам ещё и Питер нравится , то смотреть обязательно !

Трафик 12 мег.

Хорошее кино , должно быть, получится .

Sat, 10 Oct 2009 19:53:38 GMT

Эпизоды фильма который сейчас снимается в Брестской Крепости . Трафик 22 мега .

Взял здесь http://brest.name

Sun, 04 Oct 2009 19:53:15 GMT

Такая вот она , осень ..

Wed, 16 Sep 2009 11:10:02 GMT

Очень рекомендую ознакомиться всем .
http://wozhyk.livejournal.com/172021.html?style=mine#cutid1

Только для радиолюбителей

Tue, 08 Sep 2009 19:55:21 GMT

Решил повесить треугольник на 80 метров . Никогда ранее таких масштабных антенн не вешал , всё только на одной крыше . Сейчас на новом и уже постоянном месте жительства хочу сделать эту антенну . Конструктивно она будет растянута двумя углами на высоте 9-ти этажек , а третий угол пойдёт мне на балкон седьмого этажа . Сделать нужно Супер надёжно , чтоб висела и не было никаких претензий и вопросов . Разешения я получил , но если напортачу , то осложню себе жизнь очень сильно . В связи с этим рассказываю что у меня есть и как я собираюсь делать , а Вы пожалуйста подкоректируйте из своего опыта . Что будет надёжно , а что слабовато .
Сама антенна из новой полёвки ( двойной провод ) 84,5 метра . На антенне изоляторы фарфоровые орешки , но у меня их только 4 поэтому они будут использованы на контакт с полотном антенны . Остальные изоляторы из сантиметровой толщины текстолита . Есть ещё изоляторы из брусочков 20 на 20 на 50 мм капролона , но я не знаю как ведёт себя капролон на морозе . Наверно не стоит его применять . Растяжки из 3 мм стального оцинкованного тросика , зажимы заводские литые . Все места паек думаю заделать силиконом , для герметичности . Полёвку на полотне антенны продеть в текстолитовую колодку и заплести , место плетения обмотать медным бандажом и пропаять , на пайку силикон , поверх силикона термоусадочный кембрик . Крепление на крыше за анкерные болты с петлями диаметром 12 мм , на все изгибы коуши нужного размера .
Ниже привожу фото всего этого хозяйства . Что скажете про надёжность , что подправить ??? У кого сколько проработала антенна из полёвки ?

Прэзентацыя новай кнігі Алеся Паплаўскага

Sat, 05 Sep 2009 16:53:33 GMT

Трэцяга верасня ў абласной библіатэцы адбылася прэзентацыя новай кнігі Алеся Поплаўскага poplavok_a ,
" Пастка для рэха " .
У кнігу ўвайшлі 4 аповесці : Пастка для рэха
Закахацца ў малпу
Бонза
Піраміды
Аўтар выглядаў упэўнена и бадзёра . Само мерапрыемства прайшло на вельмі высокім ўзроўні .
Хоць і гучыць гэта некалькі пратакольна , але было на самой справе , неяк утульна і надзвычай
прыемна папрысутнічаць , паслухаць і паразважаць . Пад катам будзе невялічкі фотарэпартаж і яшчэ трохі тэксту :)

Я не вядомы літаратурны крытык , таму пра саму кнігу разважаць не буду . Дарэчы , яшчэ і не ўсё прачытаў , але вось што скажу . Выданне кнігі на беларускай мове , у наш час , можна прыраўнаваць да подзвіга . Мала хто піша наогул , а на сучасным узроўні дык зусім адзінкі .
Шматлікія жанры проста мёртвыя ў беларускай літаратуры . Дзе беларускі дэтэктыў , дзе фантастыка, дзе нармальныя дзіцячая литаратура ??? Што тут пытаць , калі літаратурай запраўляюць былыя менты накшталт Чаргінца ...
Я не пытаў дазволу ў аўтара , але ўсё ж жадаю прывесці тут некалькі першых старонак з аповесці " Піраміды " . А як каму спадабаецца дык трасіце яго і патрабуйце поўны тэкст у яго ў ЖЖ poplavok_a

АЛЕСЬ ПАПЛАЎСКІ

ПІРАМІДЫ

А п о в е с ц ь

Прысвячаецца Ірыне…

1

“Памятайце, пад Вашымі нагамі ўвесь свет…” -- высечана на адным з валуноў на вяршыні пясчанага кургана. Надпіс зроблены на латыні і людзям недасведчаным незразумелы. Ня гледзячы на сваю сівую даўніну, літары на валуне выразна акрэсленыя і лёгка чытаюцца. Такое ўражанне, што за ўсёй гэтай неверагоднай акуратнасцю нехта пільна сочыць. На двух другіх валунах літары сцёртыя і неразборлівыя. Аб тым, што яны тут некалі былі, нагадваюць нешматлікія ледзь заўважныя паглыбленасці.
Курган -- авальны, нечым падобны да птушынага яйка. Наваколле з яго вяршыні -- як на далоні. З заходняга боку, у лагчыне, рэчка (калі рэчкай можна назваць плыткі, віхлясты ручай), за рэчкай, на даляглядзе, лес. З усходняга боку – балота. На балоце ні кусточка. Сярод гэтага бязлесся яно, нібыта гнайнік на целе, – невялікае і месцамі непралазнае. З яго і бярэ свой пачатак рачулка. Уздоўж яе цягнецца здзічэлая сенажаць. На сенажаці статак коз -- белых і патлатых, нечым падобных да грубашэрстных курдзючных авечак. Ля статку Пастух -- сівы, няпэўнага ўзросту дзядок. Кожны ранак ён прыганяе свой статак да падножжа кургана, а надвячоркам, калі барвова-чырвонае сонца абдзіраючыся да крыві аб сучча высокіх, падобных да кіпарысаў таполяў, знясілена спаўзае на вільготны, расяны поплаў, гоніць свой статак назад у хлеў.
Ля трох таполяў, там, дзе ў перадсмяротнай агоніі курчыцца ў збуялай траве пакалечанае, крывава-чырвонае свяціла, жытло сівога Пастуха. У пабудаванай вокнамі на захад хатцы прайшло яго ўсё жыццё. Ва ўсялякім выпадку ён так лічыць.
У старога Пастуха няма імя. Яно засталося ў мінулым, сцерлася ад працяглага неўжывання, згубілася ў часе, як і тыя надпісы на валунах кургана. Толькі жыццё Пастуха гэтым фактам ні кропелкі не азмрочана. “Нашто мне імя ў такім узросце? – разважае Пастух і суцяшае сябе: -- У мяне ёсць статак коз і воля.” І сапраўды, што яшчэ трэба чалавеку, згубленаму ў дзікіх, балоцістых мясцінах? Імкненне да нечага страчанага? Дык імкненне гэтае з ім усюды: у думках, снах, успамінах. Гэта яго боль. Бо свет, у якім ён некалі жыў, для яго цяпер недасягальны. Бо ў ім ён, як непалітая ў палісадзе кветка, як высахлае без пары, аблепленае грыбамі-трутавікамі, дрэва. І ў свет той яму няма назад дарогі.
Пра надпісы на вяршыні кургана стары Пастух не ведае. Адкуль яму пра іх ведаць? Коз сваіх ён там не пасе, бо травы там ніякай -- сівы мох ды жоўты пясок. Расказаць пра надпіс таксама няма каму. Людзі ў гэтых мясцінах не жывуць даўно Гэта бязлюдная зона -- зона недабудаваных Пірамід Дасканаласці.
Нам толькі здаецца, што мы ствараем. Насамрэч мы нішчым, самі таго не ведаючы…
Рызыкнуць і паставіць на кон жыццё -- нечае жыццё -- дзеля сваіх скурных спраў… Рызыкнуць і падняцца на адну службовую прыступку вышэй дзеля задавальнення ўласных амбіцый… І няма ніякай справы да тых, хто побач. Эгаісты! Нам здаецца, што вось яна наша Вяршыня, зрабі толькі некалькі дадатковых крокаў -- і ўвесь свет ля нашых ног. Здаецца, што вось яны ў руках, жадаемыя вынікі нашай працы, вынікі нашых непамерных намаганняў, вынікі нашага таленту. “Vivat! Viсtoriа!” – крычым мы, як ашалелыя ад задавальнення. Vivat! Viсtoriа! Мы – прыклад для патворства. Мы – любімцы натоўпу, які носіць нас на руках. Толькі чаго так хістка, чаго так няўстойліва, чаго так зімна Наверсе пакоранай намі Вяршыні? Чаго мы гідліва моршчымся паглядаючы з вышыні птушынага палёту на тых, хто ўзнёс нас на гэтую Вышыню? Чаго мы забываем пра іх узняўшыся, няўдзячныя стварэнні?
Адкрыйце вочы! Вы стаіце на касцях вамі ж абражаных, вамі ж пакрыўджаных і вамі ж растоптаных. І пачуццё задаволенасці – міф. І Вяршыні па-за межамі дасягальнасці. Вы падаеце не ўзняўшыся. І з вашым падзеннем разбураецца створаны вамі штучны свет. А на месцах катастроф утвараюцца бязлюдныя зоны – Зоны Недабудаваных Пірамід Дасканаласці.
Маленькае і кволае, як падмурак?.. Вялікае і магутнае, як вяршыня? .. Хто дасць нам адказы на гэтыя пытанні? Хто падскажа нам дзе і ў чым яна тая правільнасць?
Свет развіваецца па нарастаючай. Клеткі павялічваюцца ў памерах і дзеляцца на мноства іншых клетак. Клеткі ўтвараюць арганізмы. З крохатнага зярнятка вырастаюць магутныя дрэвы. З маленькіх іскрынак разгараюцца вогнішчы. З дробных кропелек дажджу пачынаюцца праліўныя ліўні. І толькі Піраміды непадуладныя гэтым спрадвечным пастулатам быцця. У першааснове іх пабудовы, з самага пачатку, закладзены гвалт і несправядлівасць: вялікае і магутнае, як падмурак, і кволае і маленькае, як вяршыня…

Прыцярушаная сутоннем, здзічэлая сенажаць раскрэслена казінымі капытамі. Лініі-сцежкі падобныя да сухажылляў на руках старога Пастуха. Адны і другія перанасычаныя пахамі казінага малака і казінага поту. Адны і другія брудныя і раздзёртыя да крыві.
Вяртаецца статак з выгану неахвотна. Козы ленна плятуцца праз здзічэлую сенажаць. Ружовыя, перапоўненыя малаком вымі пакідаюць пасля сябе на збуялай траве глыбокія белыя парэзы са спецыфічнымі пахамі.
-- Гэць! Гэць, ваўчынае мяса! -- пагрозліва пакрыквае на коз сівы Пастух. – Гэць! Гэць, ваўчынае мяса! -- падганяе ён іх хварасцінай.
У голасе Пастуха стоеныя ноткі пагрозы і гвалту. Важак па мянушцы Малыш, касматы, з адпілаванымі за схільнасць да боек рагамі ведае круты нораў свайго гаспадара. Ён час ад часу пакрыўджана паварочвае галаву і паскарае хаду. За ім, спатыкаючыся адна аб адну, спяшаецца і ўвесь статак.
-- Гэць! Гэць, ваўчынае мяса! – не забывае нагадваць час ад часу сівы Пастух.
Спяшаюцца, бо змяркаецца ў гэтых мясцінах рана, незалежна ад пары года і ў Пастуха няма ніякай ахвоты блукаць са сваім статкам па здзічэлай сенажаці, мала куды можна патрапіць ў такую цемрадзь. Стары хвалюецца і з трывогаю ўглядаецца ўдалячынь. Наперадзе -- ухутаная ў бясколерную цішыню, нудная балоцістая пустка. Здаецца, вось яны побач тры таполі -- тры пакалечаныя вятрамі, здані. Дрэвы настолькі блізка, што варта толькі працягнуць руку, і пальцы адчуюць пад сабою шурпатую старую кару. Насамрэч, да таполяў крочыць і крочыць. А значыць: трэба спяшацца.
За прысадамі хутар з дзіўнай назвай – Боскі Дар. Ад хутара адна толькі назва: старая, паўразбураная пастухова хата з вокнамі на захад, і вузкая зарослая сцяжына да чыгункі. Ад чатырох суседніх хат зараснікі быльнягу і кучы бітай старой цэглы. Гаспадары іх з’ехалі яшчэ ў васьмідзесятых. Сядзібы зараслі пустазеллем і кустоўем і цяпер нагадваюць нейкіх пачварных міфічных істот. Старому не страшна. Ён да ўсяго прывык: зона – ёсць зона!..
Адзінае акно, якое выходзіць на ўсход, цмяна свеціцца. Стары заўважае гэта здалёк. Сэрца яго трывожна сціскаецца і ён пачынае сумняваецца: у хаце нікога не павінна быць. Гэта яму мусіць прымроілася. Падман, адлюстраванне чырвона-крывавага захаду …
Трывога не мінае і стары прыспешвае хаду… Ён хвалюецца, бо няўпэўненасць і сумніў даўно разбурылі яго надзеі, бо нельга забыць і выкрэсліць з памяці таго, што ў ёй засталося назаўсёды.
Так было неаднойчы. Так будзе заўсёды…
Галасы з таго свету -- ганебныя клікі людзей, загінуўшых на будоўлі Пірамід Дасканаласці. Гэта не без іх удзелу тут некалі ўтварылася бязлюдная зона.
Нашмат пазней ён зразумее, што свет не адчувае патрэбы ў ягонай дапамозе, што ўсё створанае ім дзеля чалавека -- супраць чалавека, і спробы адкрыць нешта новае, нешта неверагоднае, нешта значнае -- мышыная валтузня, ні больш і ні менш. Імкненне перайначыць свет, зрабіць яго зручным і пакорлівым, падначаліць яго -- канчаецца непрадказальна. Мы любім выабражаць з сябе вялікіх вучоных. Мы любім выабражаць з сябе Геніяў. На самай справе мы – Хлусы і Каты. Шыбеніцы нашых бязглуздых ідэй парастаўленыя на ўсіх перакрыжаваннях. На іх курчацца ад болю сотні тысяч ахвяр, распятых нашай самаўпэўненасцю і нашай нядбайнасцю -- ахвяр, нікому не патрэбных выдумак. Зялёныя мухі раяцца ў нашых “бясцэнных” навуковых працах. Смуроднай цвіласцю патыхае ад іх тоўстых і шматлікіх тамоў. Каму патрэбныя гэтыя таўшчэзныя тамы мукулатуры? Усё гэта некалі было. Усё толькі вяртаецца на кругі свая.
Стары адрываецца ад думак і ўзіраецца ў далячынь.. Да хутара некалькі крокаў хады. Цяпер ён ужо ні кроплі не сумняваецца, што ў хаце ёсць нехта чужы. Акно на кухні цмяна свеціцца і ён спыняецца ў нерашучасці. Сэрца сціскаецца ад нейкага нядобрага прадчування. Ён даўно здагадваецца, што гэтая напаўразбураная халабудзіна не яго радавое прадмесце, як яму б таго хацелася. Толькі хто падцвердзіць гэта? Хто раскажа яму пра найвялікшую тайну яго жыцця? Хто растлумачыць яму, што гаспадары гэтага жытла заўчасна памерлі, і што ў пакоях гэтай напаўразбуранай хаткі знайшоў свой прытулак прараб будоўлі Пірамід Дасканаласці? Ніхто!..
Людзі некалі адвярнуліся ад яго, пачалі абыходзіць бокам. Людзі палічылі яго за вар’ята. Яму нічога не заставалася, як вярнуцца ў зону – зону, якая ўтварылася з яго дапамогай. У гэтым бязлюдным і дзікім месцы яму ўтульна. Адсюль ён нікуды не збіраецца зыходзіць. Спробы былі… Надыходзілі такія моманты ў яго жыцці і яго пачынала цягнуць да людзей. Надыходзіў такі час і яму хацелася выбрацца з гэтай бясколернай балоцістай бездані. Гэта ім пратоптаная сцежка да чыгункі. Гэта ягоныя сляды на пясчаных адхілах чыгуначнага палатна. Тры хвіліны хады -- і вось яна: дарога ў Краіну Учарашняга Дня. Толькі дарога гэтая – міф. Яна абрываецца на ўскрайку сасновага лесу, на абрывістым беразе рэчкі. І ён пра гэта ведае, бо хадзіў туды не аднойчы…
На даляглядзе дым -- чорнымі клубкамі. Дым сцелецца па-над верхавінамі дрэў. У паветры ўстойлівы смурод мазутнай гары. Аднекуль з бездані чутны гукі паравознага гудка. Вось ён -- на даляглядзе, змяіны хвост пасажырскага цягніка. Гудуць ад напругі і дрыжаць ад цяжару чыгуначнага саставу лініі-рэйкі. Цягнік-здань набліжаецца..
Дзве чыгуначныя лініі сыходзяцца ў літару “V”. VIСTORIА…ПЕРАМОГА… Перамога над кім?... Лініі рудыя, з палосамі іржы, некранутыя коламі цягніка. Сваімі завостранымі іржавымі канцамі яны навылёт пратыкаюць задымленае наваколле, як дзіды. І ніхто не выратуецца, і ніхто не выжыве. Бо ў аслаблены хворы арганізм занесена смяротная інфекцыя. Пылінкі іржавага жалеза ўжо ў крыві. Кроў разносіць атруту па ўсяму целу. Хочацца хучэй вырваць з грудзей далягляду гэтую атручаную смертаносную зброю. Хочацца выбрацца з гэтай бязлюднай безколернай бездані. Шпалы, як прыступкі высачэзнай жалезнай лесвіцы. Адна, другая, трэцяя… Колькі іх на гэтай д’яблавай лесвіцы? Пах свежавыпечанага хлеба… Недзе блізка павінна быць станцыя. Пятая, шостая, сёмая… Чырвоны мякіш узыходзячага сонца і ніякіх пазнак жытла. Паржавелыя лініі-рэйкі абрываюцца над абрывістым берагам рэчкі. Яны павіслі ў паветры. Яны небяспечныя. Яны атручаныя смертаносным рэчывам. Безвыніковасць пройдзенага шляху. Можна вяртацца назад… У каторы раз?. Хучэй да хаты, хутчэй да жытла, скрадзенага ў гаспадароў-нябожчыкаў. І ўсё-такі дзе яна -- тая станцыя -- станцыя на якой прадаюцца білеты ў Краіну Ўчарашняга Дня? Пытаннне без адказу. Яно вымушае вяртацца на гэты абрывісты бераг рэчкі зноў і зноў. І не хочыцца верыць, што гэта зона… І не хочыцца верыць, што з яе няма выйсця. І не верыцца, што зона паяднала нас, зрабіла пакорлівымі і баязлівымі Бо зона замкнёная на нашы душы мільенамі нервных канчаткаў, бо зона ў нашых памкненнях, думках, пачуццях, жаданнях. Бо зона ў нашых даверлівых перадінфарктных сэрцах…

Sun, 30 Aug 2009 13:37:09 GMT

Я гэта да чаго ? Драбнеюць палітыкі . Наступным прэзідэнтам у Расіі наогул пігмей будзе . Ну а самы вялікі з палітыкаў , вядома ж Zянон!

Пей бырло ! Бери пример с президента !

Sun, 23 Aug 2009 10:36:25 GMT

Президент взял в Сочи проверенное отечественное вино. Урожая прошлого года

Накануне отъезда на богатый винодельческими традициями российский Кавказ президент А.Лукашенко совершил дегустацию отечественного «фруктово-ягодного». И остался доволен богатым послевкусием.

Ну теперь хорошего дешёвого вина станет гораздо больше .

Авария на СШГЭС

Thu, 20 Aug 2009 10:23:48 GMT

Многие , думаю , следят за ходом ликвидации аварии на СШГЭС . В интернете информации гораздо больше , но и она противоречива . Для себя оставил только два источника .
Форум Саяногорска , где пишут люди работавшие на СШГЭС и принимающие участие в ликвидации .
http://forums.drom.ru/hakasiya/t1151239745-p136.html
И ЖЖ человека , который монтировал там системы автоматики и контроля .
http://greycygnet.livejournal.com/
Последствия этой аварии более существенны для России , чем потеря Курска .Алюминиевые заводы это не только ложки и вилки, а и почти все лёгкие сплавы для авиации , космоса и всего подобного . А есть ещё закрытые города Красноярск 26 и Красноярск 45 ( если не ошибаюсь http://ru.wikipedia.org/wiki/Закрытое_административно-территориальное_образование) это ядерная программа , космос , нанотехнологии и всё самое технологичное , что ещё не разворовали и распродали . Весь этот регион посажен на голодный энергетический паёк .
Людей жалко , но Россию в целом нет . Такова плата за разбазаривание и распродажу всего и вся . Разрушенный гидроагрегат на 4 года переработал максимальный срок эксплуатации и все остальные в похожем состоянии . Они надеялись , что всё это будет работать вечно ???
Эта авария только первая серьёзная в предстоящей череде техногенных катастроф в России .
Советское наследие будет разваливаться и чем дальше , тем быстрее . Жаль только , что расхлёбывать это всё будут простые граждане думающие , что о них кто то заботится . Видимо Чубайс заботится , который отключал электроэнергию в ракетных девизионах стоящих на боевом дежурстве или МедвоПут , который только и думает где бы ещё денег поиметь или какую бы ещё страну к ногтю прижать ради величия нищей России ???

Fri, 14 Aug 2009 15:55:02 GMT

Как Вы считаете , 36 - это много ?
Чёт меня после 33-х ни одна дата не радует . Разве что до 50 - ти доживу , но шансов мало ....

Пожар на олимпийке

Sun, 05 Jul 2009 19:16:50 GMT

Полтора часа назад , недалеко от въезда в город загорелся автомобиль . Пожарные приехали минуты через четыре , но спасать там уже всё равно было нечего .

Волынка + барабан . Выступление в Каменце

Mon, 29 Jun 2009 11:06:33 GMT

Обещанное вчера видео замечательного выступления дуэта из Гродно .Даже не узнал как их зовут ( спасибо организаторам ) но скажу Огромое спасибо хоть в своём журнале .

Каменецкий рыцарский Фэст

Mon, 29 Jun 2009 00:04:30 GMT

Начнём с плохого .
Рекламы было Очень мало . Пару строк в газете , растяжка на Московской с невнятной информацией . В интернете с трудом удалось найти пограмму фестиваля , да и то кто то из жителей на форуме местную газету процитировал . http://www.kamenets.by/index.php?nma=forumd&fla=topic&forum=3&ids=321
Я попал на второй день фестиваля . Отчёт о первом можно глянуть здесь
http://news.tut.by/141186.html
Торговали разными интересными вещами , устроили средневековую дискотеку :) Отдельно можно сказать про дуэт из Гродно ( волынка и барабан ) они несомненно были гвоздём прграммы . Так зажечь народ надо уметь . Возможно завтра выложу видео , а пока поверьте на слово .

Турнир лучников не особо впечатлил ввиду малой зрелищности , но ребята старались и показали всё что умеют. народ с нетерпение ожидал штурма замка и боёв команд. Много я не напишу на эту тему , кто хочет смотрите фото , но это было нечто . Тот кто думает что они рубятся не по настоящему - пусть хоть раз поприсутствует . Посмотрите на вмятины на шлемах и разбитые лбы . Звон мечей стоял на весь Каменец .

Интересный приём : Изматывание противника длительным бегом .

Были и довольно серьёзно пострадавшие , явно были и серьёзно влюблённые :)

Рыцари - ну что с них взять :)
Некоторых предусмотрительные жёны не пустили разным непотребством заниматься .

Ну и напоследок ещё пару фотографий из нелёгкой жизни простых увлечённых людей .

Крепость . 22 Июня .

Mon, 22 Jun 2009 03:16:00 GMT

Идея понятна , но простоять под дождём пару часов - это силу воли надо иметь .

Или вот танк поремонтировать лёжа на холодной плитке .

Русские идут . Впрочем ,их было очень много .

Традиционная песня про белых журавлей.

Затем журналисты с азартом принялись допрашивать гостей .

Памятник стойкому БРСМовцу . Пока старшие товарищи греются на заднем плане , молодые и горячие сторожат знамя .

Почётный караул , как всегда на высоте .

Тяжела и неказиста жизнь простого журналиста .

Товарищ Митюков пытает под дождём группу московских школьников во главе с руководителем .

PR

Wed, 17 Jun 2009 10:13:42 GMT

Не могу не прорекламировать цикл статей Ирины Шепелевич «Роднит нас Буг» .
http://www.vb.by/author.php?topic=25&author=28
Читать всем , кто интересуется историей края . Людей разделили границы , но общую историю не отменят никакие политики .
Не забывайте проставлять рейтинг в коце статьи :)

Трохі піару

Fri, 05 Jun 2009 21:37:37 GMT

http://poplavok-a.livejournal.com/48528.html

Sun, 31 May 2009 20:34:57 GMT

Пробежался по полигону на ночь глядя . Комары как кони , а так очень свежо и красиво .

Путешествия .

Sun, 24 May 2009 18:44:47 GMT

Толькі што прыехаў з Ліды . Горад стаў вельмі прыгожы . Брэсту ёсць што пераняць . Але што ўразіла найбольш , дык гэта тое , што на маё "Спасибо" падвозіўшы нас таксіст адказаў - Спасіба пад Смаленскам ,а ў нас - Дзякуй ! Хлопнуў дзьвермі і з'ехаў , заставіўшы аслупянеўшага мяне ... Ці то за маскаля мяне прыняў , ці то прымаўка ў яго такая . Так сорамна было , што я не па беларуску з ім размаўляў . Першыраз ў жыцці такое са мною здарылася . Такі вось з мяне сапраўдны беларус .

Tue, 19 May 2009 20:32:30 GMT

Fri, 01 May 2009 10:33:38 GMT

Через полтора часа буду здесь .

И никаких новостей , политиков и прочего .

Sun, 12 Apr 2009 14:07:42 GMT